Het was vanmorgen stevig werken om Can Tho te verlaten. Eerst was er de drukte om door te komen en daarna de brug om over te komen, dat was toch nog eens even klimmen. Dat klimmen zou nog wel eens vaker voorkomen met al de bruggetjes over watertjes links en rechts, heel kort maar telkens wel even echt steil.
Het zou trouwens een best stevige dag worden met een behoorlijke wind, die niet van achter kwam, en altijd dat slechte asfalt. De wegen zijn wel allemaal verhard maar daarom niet beter.
Ik kreeg vandaag zelfs wat regendruppels. Het is dan meteen alle hens aan dek bij al die verkoopstalletjes, om de koopwaar af te dekken. Ikzelf had het idee dat ik wel de goede richting uitging en dacht nog niet aan bescherming. Bij een volgend buitje trok ik wel de cover over de cameratas. Voor mezelf vond ik het nog steeds niet nodig, ik werd nog altijd natter van het zweet dan van de regen 🙂 .
In Vinh Long brengen ze het hele bloemengedoe naar nog een niveau hoger maar verder vind ik de omgeving een eerder armzalige indruk maken. Ik vond er wel een goede americano 🙂 .
De info in het roadbook van dit deel van de reis, sinds Phnom Penh, is wel erg gedateerd en dan vooral wat accommodatie betreft. Hotels die er niet, of niet meer, zijn en inbegrepen ontbijten op plaatsen waar er nooit ruimte kan geweest zijn om deze op te dienen. Hier werd zo bijvoorbeeld het hotel “Cuu Long A” aangekondigd. Nu was het nooit mijn bedoeling om er te overnachten want “met een restaurant met terras aan het water” leek het mij op voorhand al een beetje boven mijn prijsklasse. Dat blijkt het echter al even niet meer te zijn, het blijkt een doorkijk hotel en restaurant geworden te zijn. Het staat dus leeg en duidelijk al een hele tijd. En het is zo dus niet het eerste voorval in dit roadbook. Nu is dat wat accommodatie betreft helemaal geen probleem, er is er genoeg van en je moet gewoon maar je keuze maken. Vandaag weer erg goed in mijn eigen prijsklasse 🙂 . Lastiger wordt het echter als er een ferry aangekondigd wordt waar er geen meer is. Ik zag bij mijn verkenning echter wel de terminal aan de overkant en meteen ook waar ik die ferry wel moet kunnen nemen 🙂 .

Het Vietnamese nieuwjaar komt er dus aan en daar horen veel bloemen en rode versieringen, eventueel een bonsai en het nodige poetswerk bij. Opvallend daarbij vind ik dat ze hun nieuwjaar vieren maar wel met onze jaargang, ze wensen elkaar dus al voor de tweede keer een gelukkig 2026 want ons nieuwjaar vieren ze ondertussen ook al duchtig mee 🙂 . De grotere plakaten en doeken voor een gelukkig 2026 zijn waarschijnlijk gewoon nog blijven hangen 🙂 .
Ik passeerde vandaag enkele Cao Dai kerken/tempels. Cao Dai is een lokale religie, lokaal als in Zuidelijk Vietnam, die begonnen is in 1926. Ze combineert zaken uit het Boeddhisme, Confucianisme, Taoïsme, Spiritualisme en Christendom. De toen voorkomende religies in de streek dus.
Ik fiets de hele dagen door kleine en middelgrote plaatsjes maar overnachten doe ik momenteel in echte steden. Can Tho vond ik wel weer wat interessanter dan Long Xuyen gisteren maar dat kan ook te maken hebben met waar ik precies terecht kom. Na aankomst, en opfrissen, ga ik de min of meer directe omgeving wel wat verkennen maar een uitgebreid stadsbezoek doe ik niet 🙂 . Ik kwam vandaag wel weer in een wat hogere prijsklasse terecht maar Can Tho is ook wat toeristischer. Vooral uitstapjes op het water lijken daarbij populair.
Ik kreeg in het slot eindelijk nog eens het gevoel dat ik echt nog wel kan fietsen 😉 . De wegen hier bollen niet echt goed maar op het einde kreeg ik eindelijk nog eens degelijk asfalt en wat wind in de rug 🙂 .

Vandaag was er geen vrees voor regen, de blauwe hemel was terug en daarmee natuurlijk ook de hitte.
De Fransen lieten hier, destijds met hun uittocht, nogal wat katholieken achter. Ik dacht dat die vooral in het Centrale Hoogland zaten maar blijkbaar ook nogal wat in de Delta.
Long Xuyen is een echt grote stad met bijhorende logies maar toch had ik wat meer moeite om een geschikt te vinden, ik had hier wat last om ze in te schatten. Uiteindelijk vond ik er toch eentje op mijn standaardniveau van zo’n 8 € 🙂 . De ontvangst gebeurde via de vertaal app 🙂 .
Tijdens mijn zoektocht merkte ik ook een Starbucks op. Ik ben geen echte fan maar zocht hem later toch terug op, in principe moest ik daar toch op een echte “americano” kunnen rekenen. Ik ging maar meteen voor een medium en zou niet willen weten hoe groot een large wel is 🙂 . Ik keerde dus voor een uurtje terug naar het westen 🙂 , die tijd had ik ook nodig om mijn koffie op te krijgen 🙂 .

Ik heb vandaag verscheidene keren gedacht dat ik nu toch wel wat regen zou krijgen maar het is er nog steeds niet van gekomen, ondertussen al een maand dus. Nat wordt je hier echter sowieso, is het niet van de regen dan wel van het zweet 🙂 .
De rit ging vandaag weer terug richting Cambodjaanse grens.
Chau Doc is een behoorlijk grote en drukke stad met weer massaal veel accommodatie, het komt er dan gewoon op aan om er eentje te kiezen. Ik heb even rondgekeken maar er niet teveel tijd aan besteed. Het hotel ligt een beetje boven mijn gemiddelde standaard maar kost dan ook ruim 10€ voor een overnachting 🙂 .
Tijdens mijn wandeling in de stad kreeg ik nog een onverwachte traktatie, ik veronderstel in voorbereiding van het nakende nieuwjaar maar misschien wel gewoon omdat het zondag is 🙂 . Het zorgde hoe dan ook voor een overtal aan foto’s 🙂 .
Er is voorlopig één nadeel aan Vietnam, er is geen deftige koffie te vinden. In het beste geval vind je een kleine espresso die mogelijk ook echt warm is 🙂 .

Het heeft gisteravond en vannacht eens echt geregend. Het spoelde het grijze niet weg maar in de loop van de dag kwam er toch vaker blauw door.
Vandaag maakte ik nog eens een volwassen rit. Die liep eigenlijk de hele dag zo’n beetje langs de Cambodjaanse grens.
Ik had vandaag enkele mooie “vogelmomenten”. Dan is het soms toch jammer dat ik op deze reizen de grote zoomlens niet kan meebrengen 😦 😉 . Op een bepaald moment zag ik een bijzondere vogel in een rijstveld, een soort ibis. Bleek echter dat ik er nog tientallen anderen niet zag tussen de hoog opgeschoten rijstplanten 🙂 .
Ik logeer vandaag in een erg geschikt guesthouse aan de rand van het stadje en achter een hotel, ver weg van alle drukte 🙂 .
Nog een weetje over het Vietnamees: het Vietnamees heeft geen samengestelde woorden, elke lettergreep is dus een apart woord. De langste woorden in het Vietnamees hebben 6 letters. Bijvoorbeeld iets als phuong of chuong, waarbij de uo als één klank geldt. Het bekende Hanoi is dus eigenlijk Ha Noi en het oude Saigon Sai Gon.

Ook vandaag was het weer overwegend zwaar bewolkt maar nu wel volledig droog.
Vandaag ook weer een kort ritje om Vietnam te bereiken.
De rit ging eerst nog even verder langs de zee, om daarna richting grens te gaan. Na 22 Km bereikte ik mijn laatste grensovergang, de volgende is om terug naar huis te gaan.
Bij het verlaten van Cambodja had ik eindelijk het tijdverlies dat je een beetje verwacht bij grenspassages 😉 , dat ze net voor mij een hele buslading Polen gedropt hadden hielp natuurlijk niet 🙂 . Na mij werd het weer terug wat rustiger 🙂 .
Vietnam binnenrijden was simpel: stempeltje halen, stempeltje laten zien en gedaan. Sinds halfweg vorig jaar hebben Belgen geen visumplicht meer voor een verblijf van max. 45 dagen in Vietnam.
Voor de vismarkt in Ha Tien was ik eigenlijk net te laat. Hij was nog wel in volle gang toen ik er voorbij reed maar tegen dat ik ingecheckt en opgefrist was, restte er alleen nog maar wat achterblijvers. Het is natuurlijk niet alleen vis dat er te krijgen is 🙂 .
Euro’s wisselen doe je in Vietnam niet in de Bank maar in het winkeltje op de hoek, tip van de bankmedewerker. Banken wisselen enkel dollars, ook als er “Foreign Exchange” geafficheerd staat. Ik las vooraf aan de reis ook dat Vietnam grote kosten rekent voor het afhalen van geld aan de automaat, toch minstens voor buitenlanders. Het winkeltje op de hoek is dus de beste optie 🙂 .
Het lijkt wel alsof in Ha Tien zowat alles een hotel is. Aan het massatoerisme kan het toch niet echt liggen, misschien grenstoerisme?

Vandaag een kort ritje voor nog een laatste nachtje Cambodja.
Er hing vanmorgen zowaar wat vochtigheid in de lucht en ik kwam onderweg zelfs op een natte weg, waar dus een echt buitje moet gepasseerd zijn!
Naast een erg kort ritje was het ook een erg saai ritje, tussen rivier en zee viel niet veel te zien. Ik passeerde er wel een Fransman, op een plooifietsje van Decathlon 🙂 .
Kep heeft niet dezelfde evolutie meegemaakt als Kampot, er zijn wel enkele grote luxe hotels en resorts gekomen maar de grote drukte is er niet.
De grote witte dame zat er 18 jaar geleden ook al.
Na zo’n korte rit ben je uiteraard erg vroeg op bestemming maar nog voor de middag al een plaatsje vinden is hier geen probleem 🙂 .

Vanmorgen begonnen met een rondje langs de zoutpannen. Er wordt hier dus zout gewonnen en volgens mijn informatie is dat “in het seizoen” best interessant, alleen vertellen ze er niet bij wanneer dat seizoen precies is 🙂 . Ik had niet het idee dat het momenteel hoogseizoen is, en dat er vooral aan het onderhoud van de pannen gewerkt werd, maar hier en daar was er toch wel zout te zien. Er is waarschijnlijk best wel geld te verdienen met zout maar daarom nog niet zozeer door de mensen die er moeten voor werken 😉 . Ook in de infrastructuur wordt er niet bijzonder geïnvesteerd, het ging over mee van de slechtste wegen van de reis.
Na het ritje hing ik wat rond in het stadje. Kampot heeft dezelfde evolutie meegemaakt als Siem Reap. 18 jaar geleden was dit een klein plaatsje met wat oude Franse villa’s. Ik geloof dat wij in één van de weinige “resorts” langs het water logeerden. Nu zijn de resterende villa’s weliswaar opgeknapt maar moet je ze zoeken in het volgebouwde stadje en van het platteland aan de overkant van de rivier rest ook hier niets meer. Het is ook allemaal erg Westers georiënteerd, het Westerse toerisme is hier blijkbaar toch wat groter dan ik in eerste instantie ingeschat had. Ik mag dan die evolutie niet altijd zo mooi vinden, ze dragen wel bij tot een nu stuk betere levensstandaard van de gemiddelde Cambodjaan. Ik denk trouwens dat op de plaats waar wij toen zo ongeveer logeerden nu het grote hospitaal gevestigd is en dan moet je toch een beetje in prioriteiten denken 🙂 .
Langs het water is een strand aangelegd dat ’s avonds tot leven komt met foodtrucks / strandbars en muziek. Verder is er blijkbaar ook een nachtleven ontwikkeld waar je wat ongemakkelijk van wordt. 18 jaar geleden was dat al het geval in Sihanoukville, toen nog een klein badplaatsje maar ondertussen ongetwijfeld ook uit de kluiten gewassen, maar het heeft zich dus schijnbaar ook hier ontwikkeld.

Vandaag ging de rit verder over vrij grote en rechte wegen, niet de meest inspirerende rit. Het voordeel van grote wegen is wel dat je al wat makkelijker een koffiestop vindt 🙂 .
Bij aankomst bleek er in de hal van het guesthouse al een fiets te staan. Een Santos, van een Nederlander dus en eentje met dezelfde bestemming als ik. Kampot is vrij toeristisch en er is dan ook behoorlijk veel accommodatie maar wij kozen dus voor dezelfde 🙂 . Hij is hier al een paar dagen en gaat morgen verder, ik maak hier morgen nog een lokaal rondje en ga hem dan met een dag vertraging achterna 🙂 .

Men zegt wel eens dat al die vreemden er hetzelfde uitzien maar dat bleek voor het personeel van mijn hotel gisteren niet te gelden. Bij het inchecken wisten ze meteen wie ik was. Je zou dan denken dat het wel helpt dat ze voor mijn transport met fiets geregeld hebben, iets wat ze niet voor al hun klanten moeten doen, maar dat gold dan niet voor de dame van het restaurant gisteravond. Ook die herkende me meteen, wist nog aan welke tafel ik de vorige keren zat en zelfs welke kamer ik had, die was nu wel veranderd. En ook bij het uitchecken vanmorgen was er weer meteen herkenning. Het maakte allemaal dat je je er wel welkom voelde.
Vanmorgen moest ik eerst de stad uit geraken. Zowat 15 Km duurde dat maar het was wel bijna de hele tijd gewoon rechtdoor. Het ging allemaal best vlot maar er was geen ruimte om even te stoppen voor een fotostop, wat soms wel een beetje jammer was. Ook na die 15 Km bleef het verder gaan over die grote, drukke weg. Eigenlijk was die weg één langgerekte markt 🙂 , waar zowat alles te verkrijgen was.